238 - اتحاد مؤمنان با انبیا

بر نبی، علیه السلام، واجب است که اظهار قوت حق کند و به دعوت تنبیه کند، الا برو واجب نیست که آنکس را به مقام استعداد رساند، زیرا آن کار حق است و حق را دو صفت است قهر و لطف. انبیا مَظهرند هردو را، مؤمنان مظهر لطف حقند و کافران مظهر قهر حق. انها که مقر می شوند خود را در انبیا می بینند و آواز خود از او می شنوند و بوی خودرا از او می یابند، کسی خود را منکر نشود. از آن سبب انبیا می گویند به امت که ما شماییم و شما مایید، میان ما بیگانگی نیست. کسی که می گوید این دست من است، هیچ از او گواه نطلبند زیرا جزویست متصل، اما اگر گوید فلانی پسر منست، از او گواه طلبند، زیرا آن جزویست منفصل.

شرح

- میان ما بیگانگی نیست: این مضمون در مثنوی اینگونه آمده است:

                              مومنان معدود، لیك ایمان یكی     جسمشان معدود، لیكن جان یكی

                       غیر فهم و جان كه در گاو و خر است     آدمی را عقل و جانی دیگر است

                                      باز غیر عقل و جان آدمی     هست جانی در ولی آن دمی

                                        جان حیوانی ندارد اتحاد     تو مجو این اتحاد از روح ِ باد

                              گر خورد این نان، نگردد سیر آن     ور كشد بار این، نگردد آن گران

                               بلكه این شادی كند از مرگ او      از حسد میرد، چو بیند برگِ او

                        جان گرگان و سگان هر یك جداست     متحد جانهای شیران خداست

                          جمع گفتم جانهاشان من به اسم      كان یكی جان، صد بود نسبت به جسم