220- کافر و مؤمن تسبیح حق تعالی گویند

کافر و مؤمن هر دو مسبّحند (تسبیح گویند)، زیرا حق تعالی خبر داده است که هر که راه راست رود و راستی ورزد و متابعت شریعت و طریق انبیا و اولیا کند، او را چنین خوشی ها و روشنائی ها و زندگی ها پدید آید و چون بعکس آن کند، چنین تاریکیها و خوفها و چاهها و بلاها پیش آید. هر دو چون این می ورزند و آنچه حق تعالی وعده داده است: لَا یَزیدُ ولَا یَنْقُصُ راست می آید و ظاهر می گردد. پس هردو مسبح حق باشند او بزبانی و این بزبانی شَتّانَ بَیْنَ. این مسبّح و این مسبّح. مثلا، دزدی دزدی کرد. و او را به دار آویختند، او نیز و اعظ مسلمانان است که هر که دزدی کند حالش اینست. و یکی را پادشاه جهت راستی و امانت خلعتی داد. او نیز واعظ مسلمانان است، اما دزد به آن زبان و امین به این زبان و لیکن تو فرق نگر میان آن دو واعظ.