130- در تعبیر الحمدلله گفتن

گفت: الحمدلله رب العالمین.

گفتیم: از آن نیست که نان و نعمت کم شد. نان و نعمت بینهایت است، اما اشتها نماند و مهمانان سیر شدند. جهت آن گفته می شود الحمدلله، [که] این نان و نعمت به نان و نعمت دنیا نماند زیرا که نان و نعمت دنیا را بی اشتها، چندانکه خواهی بزور توان خوردن، چون جماد است. هر جاش که کشی با تو می آید، روحی ندارد که خودرا منع کنداز نا جایگاه. بر خلاف این نعمت الهی که حکمت است، نعمتی است زنده، تا اشتها داری و رغبت تمام می نمایی سوی تو می آید و غذای تو می شود و چون اشتها و میل نماند او را به زور نتوان خوردن و کشیدن، او روی در چادر کشد و روی به تو ننماید.